Chemo 3.1

Yes! Nummer 5 zit er ook op!

Dinsdagochtend moest ik nog even voor controle naar de hematoloog. Vooral even bijgepraat, want alles ziet er helemaal goed uit! Bloedwaarden zijn helemaal prima en verder voel ik me -naar omstandigheden- heel erg goed. Ik begin nu aan mijn derde en voorlopig laatste kuur, dus het was ook tijd om een afspraak te maken voor de PET-scan. Deze scan staat nu gepland voor 26 april, en de uitslag krijg ik dan vervolgens op 3 mei. Wauw, dat is al over een maand!! Op deze tussentijdse scan kunnen ze zien hoe goed de chemo is aangeslagen en wat dan de vervolgstappen zullen zijn.

Maar goed, we leven dag per dag, dus eerst nog even twee chemootjes ophalen. Gisterenochtend meldde ik me om 9 uur weer op de interne dagbehandeling. Daar kreeg ik meteen al goed nieuws. Mijn bloedwaarden zijn zelfs zo goed, dat ik de neulasta-injectie niet nodig heb deze keer. Mij witte bloedcellen zijn genoeg aanwezig, waardoor ze de klap die ze met de chemo krijgen wel aankunnen en er geen neutropenie zal ontstaan en ik dus voldoende afweer zal hebben.

Toen ik werd aangekoppeld aan mijn infuus, bedacht ik me dat ik was vergeten om de dexamethason en granisetron in te nemen. Dit zijn de medicijnen die er voor zorgen dat ik geen emmers vol kots, dus wel zo prettig om ze in te nemen. Hoe kon ik dat nou weer vergeten? Kennelijk is de kanker en de chemo nog steeds geen routine geworden. Afijn, ik heb ze alsnog intraveneus gekregen, gevolgd door de zakjes gif.

Nu voel ik me prima, brakkig dat wel. Maar Vooral het feit dat ik geen neulasta hoef stemt me positief. Dat betekent namelijk dat ik me dit weekend een stuk beter zal voelen. En dat is maar goed ook, want er staat een familieweekend voor de deur!

Neulasta, BI***!

De chemo mag dan wel zijn meegevallen, de Neulasta-injectie heeft wel weer even roet in het eten gegooid. Net als de vorige keer, heb ik de spuit zelf gezet. Deze injectie moet tussen de 24 en 48 uur na de chemo worden gezet, omdat dan je witte bloedcellen op z'n allerlaagst zijn en de injectie dan het beste werkt. Deze keer heb ik 'm vlak voor het slapen gezet, zodat ik door de eerste bijwerkingen heen zou slapen en in ieder geval geen problemen zou hebben met inslapen. De volgende ochtend werd ik werkelijk knetterbrak wakker. Bonkende hoofdpijn, spierpijn en botpijn. Het enige wat enigszins helpt is iedere 6 uur twee paracetamol innemen en wachten tot de dag voorbij gaat.

Zusje Lotte (ik kan namelijk kwartetten met Lottes om me heen) kwam 's middags even langs en na een uurtje ging bij mij het lampie wel weer uit. Vervolgens heb ik drie uur liggen dutten op de bank en wat muziek geluisterd. 's Avonds kwam Berit even langs vanuit d'r werk. Het ging toen al iets beter, maar na anderhalf uur was mijn energie wel weer redelijk op. Niet echt wat kunnen eten (avondeten was citroenkwark) en maar snel naar bed gegaan.

Gisterenochtend ging de wekker wederom vroeg omdat Oscar eruit moest. Dit keer niet voor z'n werk, maar om z'n vlucht naar SanFran te halen. Ik voelde me gelukkig wel wat beter, dus kon redelijk normaal m'n bedje uitkomen om nog even te kletsen en knuffelen met Os voordat ie zou vertrekken. De komende 2.5 week zit hij in de US en moet ik het even op m'n eentje rooien hier. Gelukkig zijn de ergste bijwerkingen van de Neulasta alweer verdwenen. Ik had al gehoord dat dat per keer zou afnemen, dus ik ben blij dat dat ook voor mij geldt! Ben wel heel moe, maar nu energie aan het sparen. Silvy komt me zo ophalen om even wat leuks buiten de deur te gaan doen, zin in!