Chemo 1.2

In mijn vorige blogpost had ik het er al over: ik was echt moe en lusteloos de afgelopen dagen. En de energie die ik had, heb ik vooral gebruikt om gezellig af te spreken met vrienden voor een theetje of brunch, of een wandelingetje te maken door de stad. Dus even niet zo veel zin om op mijn blog te schrijven. Met dank aan een continue stroom van tijdschriften (dank aan iedereen die ze meeneemt!) heb ik altijd wel wat te doen...

Even een weekje radiostilte van mijn kant dus, maar inmiddels zit chemo 1.2 zit erop! 

Dinsdag moest ik naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken. Ze kijken dan of alles voldoende is hersteld voor de volgende gift. Geen bericht is goed bericht, dus toen ik 's avonds nog niets had gehoord, ging ik er vanuit dat ik me de volgende ochtend gewoon weer op afdeling B6 moest melden.

Diezelfde avond voelde ik me behoorlijk goed en omdat Oscar gisteren jarig was, leek het me een mooi plan om uit eten te gaan. Voor hem was het een hele verrassing, want dit weekend hadden we ook al een poging gewaagd om plannen te maken voor een diner, maar toen liet mijn energiepeil het helaas niet toe. Nou zit er bij mij op loopafstand een fantastisch Italiaans restaurant, waar we heerlijk hebben genoten van antipasti, ossobuco en panna cotta én een glaasje wijn :) Het was echt een klein feestje!

Na een supergezellige avond, mocht ik me dus weer opmaken voor een gift. Eenmaal op de dagbehandeling aangekomen, werd me verteld dat mijn witte bloedlichaampjes toch niet voldoende zijn hersteld. De chemo ging wel gewoon door, maar ik moet binnen 48 uur na de toediening van de chemo een Neulasta injectie krijgen. Deze injectie bevat een bloedcelgroeifactor die hetzelfde doet als je lichaamseigen eiwitten wanneer er een infectie optreedt: het zet je witte bloedcellen aan om te vermeerderen. Dit is nodig, omdat mijn witte bloedcellen zo laag zijn, dat ik anders niet genoeg gewapend ben tegen infecties. Saillant detail: 1 injectie kost al €1150,- en ik krijg er nu een na iedere chemo toegediend. Bizar! Ze komen het ook met een speciale koerier brengen, in een koelbox en er komt morgenochtend een zuster om het toe te dienen...

Anyway. De chemo zelf ging op zich wel weer prima. Oscar en ik zaten nog vrolijk grapjes te maken over het feit dat ik een leuke cocktailparty had georganiseerd voor zijn verjaardag. Helaas bleek de dexamethason (medicijn tegen misselijkheid) die ik die ochtend had ingenomen niet afdoende te zijn. Tegen het eind van de chemo (dat duurt ongeveer 3 uur) werd ik erg misselijk. Ik hen toen nog intraveneus extra medicijnen toegediend gekregen. Het leek even te helpen, maar op weg naar de auto werd ik zo misselijk van de geur van uitlaatgassen, dat ik rechtsomkeer heb moeten maken en moest overgeven in de wc van het ziekenhuis. 

Eenmaal thuis bleek dit enkel het begin te zijn geweest van nogal een heftige middag. Iedere 20 minuten moest ik weer overgeven. Ik hield helemaal niets binnen, dus ook de medicijnen tegen de misselijkheid niet. Slapen ging helaas ook niet, dus ik heb een paar uur voor me uit zitten staren. Gelukkig werden de tussenpozen tegen de avond wat langer en kon ik wel wat drinken en eten. Uiteindelijk heeft dit tot half 8 geduurd en vanaf dat moment voel ik me al een stuk beter. 

Berit had -superlief- een taartje voor Os meegenomen. En zo kwam er een einde aan toch wel de raarste verjaardag van Oscar ever...