Piekerbeestje (part 2)

Wat en als. Twee kleine woorden die op zichzelf argeloos worden gebruikt, maar als je ze samenvoegt krijgen ze ineens een hele andere lading. Een gekmakende lading. "Wat als..." is de basis van een hele hoop gepieker. Iedereen zal zich hierin herkennen, en vooral terugdenken aan keuzes die je hebt gemaakt in het verleden. Momenten waarvan je je afvraagt wat er zou zijn gebeurd als je -in plaats van linksaf- rechtsaf was gegaan. Of je een promotie tóch had moeten afslaan; je die vent wél had aangesproken in de kroeg; of toch voorzichtiger was geweest op die wankele ladder. Want dan had de rest van je leven er anders uitgezien.
Gelukkig gaat mijn gepieker niet zozeer over het verleden. Ik denk eigenlijk nooit na over wat er zou zijn gebeurd als ik geen kanker zou hebben gehad, of wat ik had kunnen doen om deze situatie af te wenden. Ik stel me wat dat betreft behoorlijk fatalistisch op, ik heb er niets aan kunnen doen dat ik Hodgkin kreeg. Dit is mijn lot, zou je kunnen zeggen. Begrijp me echter niet verkeerd: ik worstel niet met grote "waarom nou ik" vragen. Het is gewoon zoals het is. Mijn nieuwe status quo.
Waar ik echter wel over pieker, zijn die dingen die nog in de toekomst liggen. Momenten waarvan ik zeker weet dat ze nog gaan voorkomen, maar waarvan ik niet kan inschatten in welke mate ze van toepassing zullen zijn op mij. Wat als de chemo niet voldoende is aangeslagen. Wat als de lymfklierstations nog steeds vol kanker zitten. Wat als de chemo en bestraling zoveel schade hebben aangericht dat ik last ga krijgen van allerlei langetermijneffecten. Wat als de vermoeidheid niet meer weggaat.  Wat als het niet lukt om weer fulltime te gaan knallen. Wat als het niet lukt om nog te gaan reizen. Wat als ik geen levensverzekering kan afsluiten. Wat als ik toch geen kinderen meer kan krijgen door de chemo.
Wat als ik nooit meer de oude word. Wat als, wat als, wat als...

Natuurlijk weet ik dat het geen enkele zin heeft om teveel stil te staan bij deze vragen. Ten eerste weet ik niet in hoeverre deze zaken op mij van toepassing zullen zijn en bovendien kan ik toch niet uitdenken hoe ik op het moment dát ze op mij van toepassing zijn zal gaan reageren. "Men lijdt het meest onder het lijden dat men vreest", deze gedoodverfde uitspraak zou ik van mama te horen krijgen.

Zo. Heerlijk! Wat fijn om dit even te hebben opgeschreven. Nu het zo op mijn beeldscherm staat, is het toch ook weer makkelijker om het los te laten. Alsof op het moment ik de gedachten onder woorden breng, het me ook lukt om er afstand van te doen. Dan ga ik nu met een grijns van oor tot oor en kriebels in mijn buik die lieve Oscar ophalen van Schiphol. Dat kleine beetje energie wat ik heb op een dag, besteed ik maar al te graag daaraan! En wedden dat het straks vanzelf al een stuk beter gaat?!