Hoog tijd voor een update!

Op het moment dat mensen aan je gaan vragen of er binnenkort wel weer een blogpost volgt, dan is het écht de hoogste tijd om er weer eentje te schrijven. Om maar meteen met het belangrijkste nieuws te beginnen: het gaat goed met me!

De afgelopen twee weken zijn voorbij gevlogen, ik zal jullie er in een vogelvlucht doorheen nemen.

Na de vorige chemo heb ik dus geen neulasta gehad, waardoor ik me beduidend beter voelde. En dat was maar goed ook, want het Paasweekend stond voor de deur en dat beloofde druk te worden. Helaas ook slecht nieuws deze week. Mijn oma is overleden. Ze was erg dementerend en woonde in een tehuis, maar toch blijft het erg verdrietig.

Paasweekend
Op zaterdag zijn Oscar en ik aangehaakt bij het familieweekend van mijn moeders kant van de familie. Lekker de bossen in, spelletjes doen en veel bijkletsen. Genieten! Papa had -met een aantal hulpjes- lekker Indisch gekookt voor de hele bende. Toen wij om 22 uur wegreden was ik kapot, maar het was fantastisch om erbij te kunnen zijn geweest. Op zondag werd de eerste verjaardag van Dorien gevierd. 's Avonds hebben we met zestien man van een heerlijk paasdiner genoten bij vrienden van Oscar. Verbazingswekkend genoeg hield ik het vol tot middernacht, zo fijn om er gewoon bij te kunnen zijn!! Tweede Paasdag lekker met Os doorgebracht, een beetje moeten bijkomen van het drukke weekend.

Balansdagen
Dinsdag en woensdag heb ik vooral thuis doorgebracht. Energie sparen en even in balans komen, want het komende weekend beloofde nog een heel stuk drukker te worden dan het vorige. Helaas heb ik weer een vaatontsteking in mijn arm. Weer zoveel pijn, weer niet kunnen slapen, weer chagrijnig en huilerig hierdoor. Door die pijn vind ik het meteen zo moeilijk om het vertrouwen in mijn eigen energie en kunnen te hebben. Gelukkig is Oscar er om mij af en toe weer uit die put te trekken en ervoor te zorgen dat ik mezelf weer bij elkaar raap.

Begrafenis
Donderdag was de begrafenis van oma. Het was een mooi en waardig afscheid. Mooi om te zien hoe druk het was! Ik was erg blij dat ik erbij kon zijn. Op de heenweg werd ik gereden, maar op de terugweg ben ik zelfs zelf teruggereden naar Amsterdam. Weer een kleine overwinning voor mezelf!

Bruiloft
Eenmaal thuis moest ik mijn koffer gaan pakken. Ja, je leest het goed: ik ben op reis geweest. Nogal een overwinning voor mezelf! Oscar was afgelopen weekend getuige op het huwelijk van een van zijn beste vrienden. Rogier trouwde met een Spaanse, dus voor het huwelijk zijn wij, samen met nog een aantal anderen, afgereisd naar Galicië  in noord Spanje. Ik had een paar maanden nooit geloofd als iemand tegen me zou zeggen dat ik tijdens mijn behandelingen gewoon even een weekendje weg zou gaan.
Ik vond het ook nógal spannend allemaal, maar we hadden er bij voorbaat voor gezorgd dat het allemaal zo relaxed mogelijk zou zijn voor mij. Valet parking op Schiphol, mobiliteitsbeperking op het vliegveld (lees: in een rolstoel krijg je overal voorrang, geen rijen voor Oscar en Iris :)) en overal ruimte voor dutjes.
We vlogen om 6:15, dus de wekker stond om 4:00. Helaas had ik zoveel pijn in mijn arm door die verdomde vaatontsteking dat ik al om 2:30 wakker was. Die slechte nacht zorgde ervoor dat ik heel erg tegen het vliegen op zag. Gelukkig is het allemaal goed verlopen! Nadat we 's middags nog even een slaapje hebben gehad, zijn we 's avonds naar pre-bruilofts-borrel gegaan. Om energie te sparen ben ik met een paar meiden al eerder terug gegaan naar het hotel en Oscar heeft nog een paar borrels extra gedronken.

Op zaterdag was het huwelijk en dat was in een woord fantastisch. Alles was zo goed verzorgd, iedereen zag er zo mooi uit, de locatie was schitterend, het eten heerlijk en het weer kon ook niet beter. Er was gezorgd voor een kamer voor mij op de locatie, waardoor ik daar even kon gaan liggen als het nodig was. Ik heb voor de lunch (wat in Spanje gewoon pas om 17:00 is) even een uurtje gelegen. Na het diner begon het feest. Ik heb tot 2 uur 's nachts staan dansen! Even een avond niet ziek, geen kanker, niet zuinig met energie. Even een avond helemaal mezelf. Nou ja, mezelf... ik had een paar drankjes op en na een paar maanden niet drinken was ik dus vooral m'n "dronken zelf". Gelukkig is die ook heel gezellig :)














Balansdagen - part II
Zondag was ik helemaal op. Volgens mij gold dat overigens ook voor alle andere bruiloftsgasten, dus we zaten allemaal gewoon op hetzelfde nivo. Oscar en ik zijn nog even Porto ingegaan (daarvandaan vlogen we), maar we waren eigenlijk te moe om er echt van te genieten. Ik wilde vooral lekker weer naar huis.
Ik merk dat ik nu (dinsdag) nog steeds erg moe ben, maar het was 't meer dan waard! Zit nog steeds op een soort van wolk door het afgelopen weekend. Zo fijn om weer even een glimp van het gewone leven te zien.

Morgen laatste chemootje, bam! Kom maar door!

Chemo 3.1

Yes! Nummer 5 zit er ook op!

Dinsdagochtend moest ik nog even voor controle naar de hematoloog. Vooral even bijgepraat, want alles ziet er helemaal goed uit! Bloedwaarden zijn helemaal prima en verder voel ik me -naar omstandigheden- heel erg goed. Ik begin nu aan mijn derde en voorlopig laatste kuur, dus het was ook tijd om een afspraak te maken voor de PET-scan. Deze scan staat nu gepland voor 26 april, en de uitslag krijg ik dan vervolgens op 3 mei. Wauw, dat is al over een maand!! Op deze tussentijdse scan kunnen ze zien hoe goed de chemo is aangeslagen en wat dan de vervolgstappen zullen zijn.

Maar goed, we leven dag per dag, dus eerst nog even twee chemootjes ophalen. Gisterenochtend meldde ik me om 9 uur weer op de interne dagbehandeling. Daar kreeg ik meteen al goed nieuws. Mijn bloedwaarden zijn zelfs zo goed, dat ik de neulasta-injectie niet nodig heb deze keer. Mij witte bloedcellen zijn genoeg aanwezig, waardoor ze de klap die ze met de chemo krijgen wel aankunnen en er geen neutropenie zal ontstaan en ik dus voldoende afweer zal hebben.

Toen ik werd aangekoppeld aan mijn infuus, bedacht ik me dat ik was vergeten om de dexamethason en granisetron in te nemen. Dit zijn de medicijnen die er voor zorgen dat ik geen emmers vol kots, dus wel zo prettig om ze in te nemen. Hoe kon ik dat nou weer vergeten? Kennelijk is de kanker en de chemo nog steeds geen routine geworden. Afijn, ik heb ze alsnog intraveneus gekregen, gevolgd door de zakjes gif.

Nu voel ik me prima, brakkig dat wel. Maar Vooral het feit dat ik geen neulasta hoef stemt me positief. Dat betekent namelijk dat ik me dit weekend een stuk beter zal voelen. En dat is maar goed ook, want er staat een familieweekend voor de deur!

B-day girl!

Vrijdag was ik jarig. Waarschijnlijk een van de meest memorabele verjaardagen ooit. Niet omdat ik zo'n mooie leeftijd heb bereikt (The big 3-0 is pas volgend jaar), of omdat ik weer een of ander fout feest heb georganiseerd (vorig jaar stonden we nog in Aussie of spice girls schoenen uit onze plaat te gaan op m'n 90s party). Nee, dit jaar gaat de boeken in als een onwijs fijne en mooie dag, waarop ik mij maar weer goed besef wat voor een lieve familie en vrienden ik heb!

Om half 8 's ochtends ging de deurbel. Wie belt er nou zo vroeg aan? Enigszins beschaamd deed ik met ontploft haar en pyjama aan de deur open. Stond daar een dame met een enorme mand vol lekkers: ontbijt met bubbels! Van mijn lieve collega's van FastFlex. Wat voelde ik me ineens enorm jarig zeg!

Overdag heb ik verder in de spaarstand doorgebracht voor de avond. Want ondanks het gebrek aan energie, wilde ik toch een klein feestje geven. Afgeslopen weekend stuurde ik m'n vrienden een berichtje met daarin de tekst dat ik toch mijn verjaardag wilde vieren en dat iedereen welkom was van 18:30 tot 21:30. Daarna moet ik naar bed :) En dit alles onder voorbehoud natuurlijk.
Ondanks de late uitnodiging en het voorbehoud, stonden er meer dan 20 man op de stoep. Fantastisch! Vandaag was ik even niet ziek, maar gewoon jarig! Ik heb zelfs een paar wijntjes gedronken. Na drie maanden niet drinken, was ik nu na drie wijn behoorlijk tipsy :)

Gisteren zijn Birke en Roos nog een taartje komen eten, en 's middags kwam de familie van Oscar op bezoek. Weer een dag vol gezelligheid! Normaal ben ik altijd enorm bezig met gastvrouw spelen, maar die lieve Oscar heeft deze eervolle taak helemaal op zich genomen dit weekend. Daar kan ik best aan wennen, denk ik.

Na al deze festiviteiten was ik echt helemaal op. Kapot, maar met een tevreden glimlach ging ik gisteren alweer om 21:30 naar bed.

Wat er al niet door een brievenbus past!

Ik kan niet vaak genoeg blijven zeggen hoe tof ik het vind om kaartjes in de brievenbus te vinden. Zo nu en dan vind ik ook hele andere dingen in m'n brievenbus. Een boekje, engeltjes, een doos chocolade, of -zoals gisteren- een tea card! Wat een leuke manier om even te laten weten dat er aan mij wordt gedacht. Dank! Nu denk ik ook bij ieder kopje thee aan het Bouwdorp in Veghel :)

Oscar is weer terug en meteen ben ik ook weer wat positiever! Hij had dinsdag ook nog vrij genomen, die we fietsend door Amsterdam hebben doorgebracht. Nou ja, ik zat achterop om energie te sparen, maar we zijn lekker in de Jordaan en de Pijp geweest. Lekker lunchen, galeries , design- en curiosawinkels bekijken, sneakers shoppen, koffietje drinken. Heerlijk! Eenmaal thuis was ik helemaal kapot, maar het was leuk om weer eens een paar uurtjes op pad te zijn geweest!

Piekerbeestje (part 2)

Wat en als. Twee kleine woorden die op zichzelf argeloos worden gebruikt, maar als je ze samenvoegt krijgen ze ineens een hele andere lading. Een gekmakende lading. "Wat als..." is de basis van een hele hoop gepieker. Iedereen zal zich hierin herkennen, en vooral terugdenken aan keuzes die je hebt gemaakt in het verleden. Momenten waarvan je je afvraagt wat er zou zijn gebeurd als je -in plaats van linksaf- rechtsaf was gegaan. Of je een promotie tóch had moeten afslaan; je die vent wél had aangesproken in de kroeg; of toch voorzichtiger was geweest op die wankele ladder. Want dan had de rest van je leven er anders uitgezien.
Gelukkig gaat mijn gepieker niet zozeer over het verleden. Ik denk eigenlijk nooit na over wat er zou zijn gebeurd als ik geen kanker zou hebben gehad, of wat ik had kunnen doen om deze situatie af te wenden. Ik stel me wat dat betreft behoorlijk fatalistisch op, ik heb er niets aan kunnen doen dat ik Hodgkin kreeg. Dit is mijn lot, zou je kunnen zeggen. Begrijp me echter niet verkeerd: ik worstel niet met grote "waarom nou ik" vragen. Het is gewoon zoals het is. Mijn nieuwe status quo.
Waar ik echter wel over pieker, zijn die dingen die nog in de toekomst liggen. Momenten waarvan ik zeker weet dat ze nog gaan voorkomen, maar waarvan ik niet kan inschatten in welke mate ze van toepassing zullen zijn op mij. Wat als de chemo niet voldoende is aangeslagen. Wat als de lymfklierstations nog steeds vol kanker zitten. Wat als de chemo en bestraling zoveel schade hebben aangericht dat ik last ga krijgen van allerlei langetermijneffecten. Wat als de vermoeidheid niet meer weggaat.  Wat als het niet lukt om weer fulltime te gaan knallen. Wat als het niet lukt om nog te gaan reizen. Wat als ik geen levensverzekering kan afsluiten. Wat als ik toch geen kinderen meer kan krijgen door de chemo.
Wat als ik nooit meer de oude word. Wat als, wat als, wat als...

Natuurlijk weet ik dat het geen enkele zin heeft om teveel stil te staan bij deze vragen. Ten eerste weet ik niet in hoeverre deze zaken op mij van toepassing zullen zijn en bovendien kan ik toch niet uitdenken hoe ik op het moment dát ze op mij van toepassing zijn zal gaan reageren. "Men lijdt het meest onder het lijden dat men vreest", deze gedoodverfde uitspraak zou ik van mama te horen krijgen.

Zo. Heerlijk! Wat fijn om dit even te hebben opgeschreven. Nu het zo op mijn beeldscherm staat, is het toch ook weer makkelijker om het los te laten. Alsof op het moment ik de gedachten onder woorden breng, het me ook lukt om er afstand van te doen. Dan ga ik nu met een grijns van oor tot oor en kriebels in mijn buik die lieve Oscar ophalen van Schiphol. Dat kleine beetje energie wat ik heb op een dag, besteed ik maar al te graag daaraan! En wedden dat het straks vanzelf al een stuk beter gaat?!