Zelfs ik kan rusten!

Rust. Dat is het keyword voor mij de afgelopen maanden. Het is ook een woord dat voorheen niet echt voorkwam in mijn vocabulaire. Ik propte altijd 25 uur in een dag, deed alles op volle snelheid en probeerde overal zoveel mogelijk uit te halen. Nu gaat dat helaas niet meer. Veel mensen vragen zich af hoe ik dat volhoud, wat ik dan doe op een dag en of ik me niet verveel.

De afgelopen dagen zagen er ongeveer zo uit als op de foto. Lekker onder een dekentje en met een dikke sjaal om weggekropen op de bank, met mijn konijn als m'n trouwe gezelschap. Tijdschriftje lezen, film kijken of soms gewoon een beetje dutten. Wachten tot de ergste dagen na de chemo weer voorbij zijn. Energie sparen om even naar de buurtsuper aan de overkant (de Appie is al te ver weg), om even iets te eten te kopen. En gek genoeg verveel ik me niet echt. Ik denk dat dat komt doordat ik ook niet echt meer kan doen op deze dagen.

Mijn perceptie van tijd is wel wat anders op deze dagen. Aan de ene kant duren de dagen heel erg lang, omdat ik de tijd echt weg zit te kijken. Aan de andere kant glijdt de tijd ook op een aangename manier aan mij voorbij.  Ik hoef niets van mezelf op dit soort dagen, en de kleine dingen die ik dan wel doe, daar ben ik aan het eind van de dag dan hartstikke tevreden over.

Maar...eerlijk is eerlijk: ik ben de uren totdat Oscar thuis komt van zijn vakantie wel aan het aftellen. Nog 21 uur tot touchdown :)

Nou, ik ga weer met konijn & een stapel Viva's (thanks Vietje!) op de bank liggen!